بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

هم‌اکنون در روز ۲۵ دیماه ۱۴۰۴ هجری خورشیدی، برابر با ۲۵ رجب ۱۴۴۷ هجری قمری، آسمان ایران و جهان اسلام در سوگ شهادت هفتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، حضرت امام موسی بن جعفر کاظم علیه‌السلام، غرق در اندوه است. امامی که به «کاظم»، «باب‌الحوائج» و «عبد صالح» ملقب است و الگویی بی‌بدیل از عبودیت، علم و اخلاق برای تمامی آزادگان و جویندگان حقیقت می‌باشد.

آن بزرگوار در سال ۱۲۸ هجری قمری، در اثنای قیام ابومسلم خراسانی علیه حکومت بنی‌امیه، چشم به جهان گشود. پس از شهادت پدر گرامی‌شان، امام صادق (ع)، در سال ۱۴۸ قمری، امانت سنگین امامت بر دوش آن حضرت نهاده شد. دوره ۳۵ ساله امامت ایشان، مصادف با خلافت منصور دوانیقی، هادی، مهدی و هارون الرشید عباسی، سخت‌ترین و تاریک‌ترین برهه‌های سیاسی و اجتماعی برای شیعیان را رقم زد.

امام کاظم (ع) با تدبیری الهی و بهره‌گیری از اصل تقیه، هوشمندانه جریان حق‌طلبی و تشیع را در برابر طوفان ظلم و استبداد عباسیان حفظ کردند. مناظرات بی‌پایان و منطقی ایشان با خلفای جور و دانشمندان ادیان دیگر، سندی بر عمق دانش و استواری اعتقادات راسخ آن حضرت است. در این مسیر، بیش از سه هزار حدیث شریف از ایشان به یادگار مانده که چراغی فروزان در مسیر بندگی و عدالت‌خواهی محسوب می‌شود.

حضرت امام موسی کاظم (علیه‌السلام) با وجود سال‌ها اسارت در زندان‌های تاریک و ستمگرانه بنی‌عباس و تحمل انواع شکنجه‌های جسمی و روحی، هرگز از مسیر حق و عدالت کوتاه نیامدند. آن یار وفای خدا با اخلاق نیکو، سعه‌ی صدر و رفتار مهربان خود، حتی دشمنان سرسخت را به حیرت واداشت و به جهانیان ثابت کرد که قدرت واقعی، نه در زورگویی و قدرت نظامی، بلکه در قدرت روح و تسلط بر خویشتن نهفته است. ایشان به ما آموختند که برای رسیدن به قله‌های علم و معرفت، باید بر طناب صبر چنگ زد و از خشم و عجله که مانع کمال انسان است، دوری جست.

دانشجویان عزیز و اساتید گرانقدر، امروز ما نیز در برابر دشمنان قسم‌خورده نظام و انقلاب اسلامی قرار داریم که با توطئه‌های مختلف، تلاش در تضعیف اراده‌ی ملت ما دارند. راهکار نهایی نجات و پیروزی نهایی، همان مسیری است که امام کاظم (ع) در پیش گرفت: صبر استراتژیک، توکل بر خدا و عمل صالح. بیاییم با تأسی از سیره ایشان، میوه‌ی شیرین علم را با اخلاق اسلامی تلفیق کنیم و با تولید علم نافع و کاربردی، در جهت پیشرفت، اقتدار و اعتلای کشور عزیزمان ایران گام‌های استواری برداریم.

سرانجام، این پیشوای بزرگ در سال ۱۸۳ قمری، پس از سال‌ها رنج و ایثار در زندان «سندی بن شاهک» به شهادت رسید و پیکر مطهر ایشان در منطقه کاظمین به خاک سپرده شد. حرم مطهر ایشان و نوه گرانقدرشان، امام محمد تقی الجواد (ع)، امروز زیارتگاه عاشقان و دلدادگان است.

ضمن عرض تسلیت به مناسبت فرا رسیدن این ایام غمبار، از درگاه خداوند متعال برای تمامی دانشگاهیان، توفیق بهره‌مندی از سیره نورانی و پرفراز و نشیب امام موسی کاظم (علیه‌السلام) مسئلت داریم.

دکتر مجید کریمی- معاون فرهنگی و اجتماعی دانشگاه هرمزگان